Księga Joela - rozdział 2: Różnice pomiędzy wersjami

Z Notatki Biblijne
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (1 wersja)
*>Łukasz Florczak
Nie podano opisu zmian
 
(Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
{{Joel 2:1}}
{{Joel|2:1|BG}}
{{Joel 2:2}}
{{Joel 2:3}}
{{Joel 2:4}}
{{Joel 2:5}}
{{Joel 2:6}}
{{Joel 2:7}}
{{Joel 2:8}}
{{Joel 2:9}}
{{Joel 2:10}}
{{Joel 2:11}}
{{Joel 2:12}}
{{Joel 2:13}}
{{Joel 2:14}}
{{Joel 2:15}}
{{Joel 2:16}}
{{Joel 2:17}}
{{Joel 2:18}}
{{Joel 2:19}}
{{Joel 2:20}}
{{Joel 2:21}}
{{Joel 2:22}}
{{Joel 2:23}}
{{Joel 2:24}}
{{Joel 2:25}}
{{Joel 2:26}}
{{Joel 2:27}}
{{Joel 2:28}}
{{Joel 2:29}}
{{Joel 2:30}}
{{Joel 2:31}}
{{Joel 2:32}}


{{Joel|2:2|BG}}


[[Category:Księga Joela|002]]
{{Joel|2:3|BG}}
 
{{Joel|2:4|BG}}
 
{{Joel|2:5|BG}}
 
{{Joel|2:6|BG}}
 
{{Joel|2:7|BG}}
 
{{Joel|2:8|BG}}
 
{{Joel|2:9|BG}}
 
{{Joel|2:10|BG}}
 
{{Joel|2:11|BG}}
 
{{Joel|2:12|BG}}
 
{{Joel|2:13|BG}}
 
{{Joel|2:14|BG}}
 
{{Joel|2:15|BG}}
 
{{Joel|2:16|BG}}
 
{{Joel|2:17|BG}}
 
{{Joel|2:18|BG}}
 
{{Joel|2:19|BG}}
 
{{Joel|2:20|BG}}
 
{{Joel|2:21|BG}}
 
{{Joel|2:22|BG}}
 
{{Joel|2:23|BG}}
 
{{Joel|2:24|BG}}
 
{{Joel|2:25|BG}}
 
{{Joel|2:26|BG}}
 
{{Joel|2:27|BG}}
 
{{Joel|2:28|BG}}
 
{{Joel|2:29|BG}}
 
{{Joel|2:30|BG}}
 
{{Joel|2:31|BG}}
 
{{Joel|2:32|BG}}
 
 
 
[[Category:Księga Joela|002]]

Aktualna wersja na dzień 19:12, 9 sie 2015

2:1 Trąbcie w trąbę na Syonie, a krzyczcie na świętej górze mojej! niechaj zadrżą wszyscy obywatele ziemi; bo przychodzi dzień Pański, bo już bliski jest;

2:2 Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i chmury, jako ranna zorza rozciągniona po górach; lud wielki a mocny, któremu równego nie było od wieku, i nie będzie po nim nigdy aż do lat rodzaju i rodzaju.

2:3 Przed obliczem jako ogień pożerający, a za nim płomień pałający; ta ziemia jest przed nim jako ogród Eden, ale po nim będzie pustynią pustą i nie ujdzie nikt przed nim.

2:4 Kształt ich jest jako kształt koni, a tak pobieżą jako jezdni.

2:5 Po wierzchu gór skakać będą jako grzmot wozów, a jako szum płomienia ognistego pożerającego ściernisko, jako lud możny uszykowany do bitwy.

2:6 Ulękną się narody przed obliczem jego, wszystkie twarze ich jako garniec poczernieją.

2:7 Pobieżą jako mocarze, a wbieżą na mury jako mężowie waleczni; każdy z nich drogą swoją pójdzie, a nie ustąpią z ścieżek swoich.

2:8 Jeden drugiego nie ściśnie, każdy drogą swoją pójdzie; a choć i na miecz upadną, nie będą zranieni.

2:9 Po mieście chodzić będą, po murze biegać, na domy wstąpią, a oknami wlezą jako złodziej.

2:10 Przed obliczem jego ziemia zadrży, niebiosa się poruszą, słońce i miesiąc się zaćmi, a gwiazdy zawściągną jasność swoję.

2:11 A Pan wyda głos swój przed wojskiem swojem, przeto, że bardzo wielki będzie obóz jego, przeto, że mocny ten, co wykona słowo jego; wielki bowiem dzień Pański będzie i straszliwy bardzo, i któż go zniesie?

2:12 A przetoż jeszcze i teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie samego całem sercem swojem, i w poście i w płaczu i w kwileniu.

2:13 Rozedrzyjcie serce wasze a nie szaty wasze, i nawróćcie się do Pana, Boga waszego; boć on jest łaskawy i miłosierny, nierychły ku gniewu, a hojny w miłosierdziu, i żałujący złego.

2:14 Któż wie, nie obrócili się, a nie będzieli mu żal, i nie zostawili po sobie błogosławieństwa na śniedną i mokrą ofiarę Panu, Bogu waszemu.

2:15 Trąbcie w trąbę na Syonie, poświęćcie post, zwołajcie zgromadzenie.

2:16 Zgromadźcie lud, poświęćcie zgromadzenie, zbierzcie starców, znieście maluczkie i ssące piersi; niech wynijdzie oblubieniec z łożnicy swojej, a oblubienica z pokoju swego.

2:17 Kapłani, słudzy Pańscy, między przysionkiem a ołtarzem niech płaczą i mówią: Przepuść, Panie! ludowi twemu, a nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby nad nimi poganie panować mieli. Przeczżeby mówiono między narodami: Gdzież jest Bóg ich?

2:18 I zapali się Pan miłością ku ziemi swojej, a zmiłuje się nad ludem swoim.

2:19 I ozwie się Pan, a rzecze do ludu swego: Oto Ja poślę wam zboże, i moszcz, i oliwę, a będziecie niemi nasyceni, i nie podam was więcej na pohańbienie między pogan.

2:20 Bo północne wojsko oddalę od was, a zapędzę je do ziemi suchej i spustoszonej; przedni huf jego obróci się ku morzu wschodniemu, a koniec jego ku morzu ostatecznemu, i wynijdzie z niego smród i zgniłość, choć sobie hardzie poczyna.

2:21 Nie bój się, ziemio! wesel się a raduj się; bo Pan wielkie rzeczy uczyni.

2:22 Nie bójcie się zwierzęta pól moich; boć wzrosło pastwisko na pustyni, a drzewa przyniosą owoce swoje, figowe drzewo i macica winna wydadzą moc swoję.

2:23 I wy, synowie Syońscy! weselcie się i radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam da deszcz wczesny, a ześle wam deszcz obfity w jesieni i na wiosnę.

2:24 I będą gumna zbożem napełnione, a prasy opływać będą moszczem i oliwą.

2:25 A tak nagrodzę wam lata, które zjadła szarańcza, czerw, chrząszcze i gąsienice, wojsko moje wielkie, którem posyłał na was.

2:26 Tedy jedząc jeść będziecie, a nasyceni będąc chwalić będziecie imię Pana, Boga swego, który uczynił z wami dziwne rzeczy, i nie będzie pohańbiony lud mój na wieki.

2:27 I dowiecie się, żem Ja jest w pośród Izraela, a żem Ja Panem, Bogiem waszym, a że niemasz inszego; boć nie będzie pohańbiony lud mój na wieki.

2:28 A potem wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym sny się śnić będą, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą.

2:29 Nawet i na sługi i na służebnice wyleję w one dni Ducha mego.

2:30 I dam cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i słupy dymowe.

2:31 Słońce obróci się w ciemność, a miesiąc w krew, pierwej niż dzień Pański wielki a straszny przyjdzie.

2:32 Wszakże stanie się, że ktobykolwiek wzywał imienia Pańskiego, wybawiony będzie; bo na górze Syon i w Jeruzalemie będzie wybawienie, jako rzekł Pan, to jest w ostatkach, które Pan powoła.